S O J O U R N

Ano nga ba ang pangarap ko sa buhay? One thing… maging masaya lang sa ginagawa ko. Ibig sabihin ba kapag masaya na ako sa ginagawa ko, natupad na ang pangarap ko? Well… ang pangarap kong maging masaya ay hindi literally no. Ang pangarap kong maging masaya ay ang magpayaman ng magpayaman, maging haciendero, magtop sa philippine’s most wealthiest… o ‘di ba most na, wealthiest pa! JOKE! Para sa akin ba, ano ang totoong meaning ng masaya?

Course ko nga sa ngayon, hindi ko pa alam eh. Undecided pa rin. Pangdisplay lang talaga ang “CIVIL ENGINEERING.” Haha… Kahit gustung-gusto kong ichallenge ang sarili ko at mapagtagumpayan ang lecheng math na yan na nagpapabagsak sa akin sa aki ng buhay… ayokong maging engineer. ANG BORING KAYA NUN. Gagawa ka ng daan, ng structures… Tama ba ang concept ko? Haha. Lagi pa akong dinidiscourage ng mommy ko sa pagkuha  ko ng course na ito, not knowing 30/70 pa ang decision ko! Kesyo wala raw sa office ang work na yun at nasa daan ka nakabila d. First and foremost, wala pa akong nababanggit sa kanyang “I WANNA WORK IN AN OFFICE” and second and foremost wala na akong ii-itim pa dahil maitim na talaga ako.. like my dad who took mechanical engineering ata na ngayon ay isang quantity surveyor.

All I can say is… I’m just 15 years old… and I didn’t expect that I came from… I came from one of the taf ten! But I said that.. my family is the most important persons in my life, thank you. Janina San Miguel, representing Pilifins! Hahahaha peace!

Back to the topic. My second choice is com puter science… Kahit alam kong ito ang passion ko ever since. Nag-aatubili rin ako. Passion ko na nga to ever since ito pa ang pasanin ko for life? Boring. I don’t want to. Hobby ko lang nga lang siguro ang techie things.

My third choice… magpakamatay. Joke! Siguro ang third choice ko… hindi ko alam. Maging Leader of the Band. hahaha. Nagpaka-Dan Fogelberg ba… Medicine! Gusto ko sanang maging doctor, kaya lang… kaya lang na naman… 10 years yun no. Ayoko namang pahirapan ng todo-todo ang parents ko. Edi instead na si kafatid Amor Powers na lang ang nag-aaral ng college nun e dala-dalawa pa kami? At baka maunahan pa ako ni Amor Powers sa buhay… Nagtatrabaho na siya eh nagpupuyat pa rin ako sa pagdodoktor. Ok lang naman yun… para naman mas mauna niyang maexperience ang big waves of life! It’s about time! Secondly, 10 nga ba o 9 years ang pag-aaral? Ayoko rin nun. Ang picture ng future ko ay para bagang pag nakahanap na ako ng trabaho at stable na ito at may ipon na ako ay pwedeng n a akong mag-asawa at magpakasal at magkaanak! As in to the highest level! As in yung dalawang magkasunod na year, dalawa agad ang anak. Tapos after 10 years… isa pa! Hahahaha! Bakit? Hulaan niyo na lang.

Pero paano mangyayari yun kung ngayon pa lang e wala pa akong alam na course na gusto kong kunin? Sa ngayon ang ineenjoy ko ay gumawa ng movies, video, mag-edit ng pictures… Fine Arts nga ba ang kahahantungan ng lahat-lahat at ng post na ito? I don’t w ant too! Dahil pinagplanuhan ko na na extra course ko lang ang FINE ARTS. Kailangan ko ng isang major course bago ko kunin ang Fine Arts! Halimbawa may stable at permanent job ako… para bang mag-aaral ako ulit at sundin ko naman ang bulong ng puso ko… Parang ganun. Side dish lang ang FINE ARTS na yan…

Kapag ako ang nainis, magchechemical engineering ako. Magdedentistry na lang ako. Mag-aaccountancy na lang a ko. Yung bang mga typical courses ng mga taong walang choice kundi yun na lang! Yung bang walang konek sa personalidad ko! Yung bang mapuput in vai n na lang ang aking talents! (aba! haha!)

Hay! Buhay nga naman… It’s like a maze! Hindi ko mapagtanto kung ano ang gusto kong trabaho!!

Basta sa future, gusto ko meron ako, kahit papano, ng isang to the highest level na trabaho at meron pa rin akong side job! Ayokong maging manong balang araw na natuyo sa isang trabahong hindi ko naman ineenjoy! I want to be a corporate person but enjoying the big waves of life at the same time! Yan! Naman!

Masarap talaga ang egg sandwich. Nadiskubre ko ito noong nagbaon si Reyna Laurice ng kanyang egg sandwich na inihanda ng kanyang ina. Napakasarap… yummy as hell.

Noong first time magbaon ni Lau ng egg sandwich, plain lang ang lasa pero masarap. Mafifeel mo talaga… Pero noong Thursday, ganito ang nangyari.

Masakit ang sikmura ni Laurice sa di malamang dahilan. Namimilipit pa noong recess ang bruhilda. Nakahiga ba naman sa floor naming shiny at red… kaya sige mamula ang uniform mo sa true coat.

Kung alam ko lang, nagkecrave ka lang sa TLC ni Jomil hahahaha… TLC as in Tomato, Lettuce, and Cheese. Hahahahahaha funny… and scary…

Ang baon niya noon ay clubhouse na egg sandwich. Tatlo-tatlong layers… what the heckiness… At ang nakakadepress pa rito ay hawak-hawak na naman ito ni Mikee na nagrereyna-reynahan… at… at…

KINAKAGAT NIYO ITO DIRECTLY OH MY CASH

He.. kahit na. Masarap pa rin ang egg sandwich kaya kumurot na ako… (habang wala pa sa Corina dahil malamang-lamang makikihati-hati rin ang linsyak na yun) Tinake-advantage ba hahahahaha…

Ang difference lang naman ng lasa ay nafeel kong may Mayonnaise ang egg sandwich.. pero okay lang.
Dahil sa pagkaadik ko sa Egg Sandwich, ang almusal ko kahapon ay Egg Sandwich… at ang meryenda ko kanina ay egg sandwich din… Sarap!!! (Matulis na boses..) Saraaap!!!

Kaya para matikman niyo kung gaano kasarap ang Egg Sandwich, ito ang aking personal preferences/instructions/recipe for the BEST EGG SANDWICH EVER.

EGG SANDWICH ala RENN PINEDA

Ingredients:

1. Typical Egg - yung normal lamang ang laki

2. 2-3 Slices Gardenia Bread - yesu gardenia hahahaha

3. Mayonnaise

4. At wag kalimutan ang Maggi Magic Sarap! Yesu! Maggi needs to pay to me for endorsing their product aba… Malaking influence din ako.

LET SEE THE..

Steps:

1. Painitin ang kawali as in yung medyo umuusok na. Dapat non-stick okay… at dapat may mantika na.. pero konti lang dapat para hindi nakakasuya ang itlog.

2. Iscrabble ang egg as in super scrabbled habang pinaiinit ang kawali at mantika… and then lagyan ng 1 teaspoon of Maggi Magic Sarap habang iniiscrabble..

3. And then… ibuhos sa kawali ang mixture. Agad na maluluto ang itlog nito dahil mainit ang kawali. Pagkalagay ng itlog, super hinaan ang fire.

Dapat maging foamy at hindi bubbly ang itlog dahil konti lang ang mantika.

Ilagay sa Gardenia na may mayo! Enjoy!

SARAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAP!

Masarap w/ Cold Chocolate… especially SoyFresh Chocolate SoyMilk. Me ganun? Haha
Ang essence lang naman ng Maggi Magic Sarap ay magiging meaty ang lasa ng egg… Masarap! Pramis…

Osya sige.. sa mga OC dyan itry na ninyo.
-rl

Many are asking if I feel the same way they do, they feel that somehow, the AOL class is under a governance which we may call, a martial law.

My answer? Yes. Somehow I feel the same way too, but I think we differ with our reasons on why we landed upon this conclusion.

In the past few days, I feel that talking is not a right anymore. I can exaggerate by saying expressing one’s self is prohibited. Maybe not fully, but this thing seems to be implemented. I am not putting up a clean face in saying this. I admit, I am one of the most talkative students in the class. But a time has come when I noticed that, amidst all the “shoo-ing,” I was asked to keep my mouth shut while talking about a topic which is undoubtedly related with the topic. If I am not mistaken, that is in Physics. Two of our classmates suddenly silenced me while I was answering the question of my classmate on how to check an item.

I had terribly become depressed that time. What does the class need, complete silence? Perfection?

I am not saying that the class officers are already taking a firm grip on their roles but sometimes I feel that every action shall be refined. Sometimes even the least mistakes are being pointed out, sometimes they even shout and get angry.

STRESS is a great enemy, I had learnt that as a former class officer. So I think the only way to get out of this stress is just to be calm, gentle, chill, cool… in implementing rules. Yes, sometimes we need to use an iron fist, but not at all times. Sometimes an iron fist even strengthens or crooks others instead of straightening and molding.

So what’s my point? My point is that everything can be talked about BY THE WHOLE CLASS. Maybe an open forum would do? I don’t know. Personally, I want to bring back the old freedom that we used to have… when we are somehow free to react (silently) and be happy… to be happy in the midst of seriousness.

I do not talk as if I am a know-it-all person. I just voice what I feel… what some of our classmates feel. And I hope this would be a piece of lesson (?) for rulers and for followers, not a rock that they can throw upon me when they think that what I said is the opposite of what I do. Gets?

Super english ako ha! Yesu. What can you say?